shadow

Vier weken USA (New York, Vermont, New Hampshire, Rhode Island en Maine).

Samen met mijn vrouw heb ik ruim 4 weken door Noordoost USA getoerd, beginnend en eindigend in New York. We hebben 3500 km gereden. Ik ben nu net hersteld van de jetlag en een nacht niet slapen. Daar heb ik nu ik ouder word steeds meer last van. 8 uur ’s ochtend is 2 uur midden in de nacht. Toch heb ik het er graag voor over. Ik heb mijn zoon, schoondochter en twee kleinkinderen na 4.5 maanden weer gezien. Ik heb mijn kleinzoon in Greenpoint van zijn YMCA-zomerkamp opgehaald. Ik moest wel bewijzen dat ik zijn opa was door mijn paspoort toelaten zien. New York en New England vind ik geweldig. New York bruist 24 uur per dag. Het geeft energie. Het is tweetalig, Engels en Spaans. De eerste drie dagen in New York zaten we in een hotel om te wennen aan de tijdzone en om beetje uit te rusten. Daarna zit je al snel in het ritme van de tijdszone van de USA. We zijn naar de MoMa (museum voor moderne kunst) en naar The Metropolitan Museum of Art geweest. Ook hebben we Governors Island bezocht en een boortochtje gemaakt met de Fire Boat.

Wat opvalt buiten het dure deel van Manhattan is het slechte onderhoud van de wegen en van de Metro Stations. Als het regent lekt het overal. Men gaat pas over tot reparatie als het niet anders meer kan. Onderhoud kennen ze blijkbaar niet. Wat ook opvalt is de toenemende globalisering, met merknamen zoals Ikea, Trivago, Volkswagen, Volvo, enz. Daarnaast viel ons o.a. in Bennington op dat het particulier onderwijs een belangrijkere plek in neemt dan bij ons in Nederland. Dat heeft voor- en nadelen. Het thuis onderwijs neemt mede daardoor toe.

Wij wisselen vaak oude, bekende plekken af met nieuwe. Het leuke is, als je ergens vaker komt, dat je de weg kent, dat het vertrouwd is. Het leuke van iets nieuws is dat je je steeds weer verwonderd. Wij kamperen in State Parks. Dan heb je een mooie ruime plek met picknick tafel en vuurplaats. In Bennington (Vermont) hebben we een mooie plek aan het meer in Woodford State Park. We zijn er voor de zevende keer! Het is net of ik in mijn eigen poster zit. Het zonlicht schijnt door de bomen. Op mijn kamer in Utrecht had ik een poster hangen van een bos met doorschijnend zonlicht. Ik zit dan ‘ s avonds lekker een biertje te drinken bij het vuur. Genieten van de vrijheid, de natuur (het ruisen van de wind door de bomen). ‘ s Ochtend wordt je wakker door het geluid van de vogels (er was een vogelgeluid wat leek op het afgaan van een brandalarm!). Wat ik minder aan het kamperen vind dat zijn de muggen. Ze moeten mij altijd hebben! Daarom wisselen wij af met af en toe een hotel. Het eerste wat ik dan doe is de tv aan. Stom hè! Ik verbaas me mijzelf. Het nieuws (lokaal, FOX of CNN) is niet meer om aan te zien. Het gaat bijna alleen maar over Trump. Alles wordt door meerdere deskundigen de hele dag herkauwt. Bijvoorbeeld: Trump reageert op nieuwe werkloosheidcijfers, 4.5 procent de laagste ooit. Zegt Trump “En ik ben pas 6 maanden bezig!” Echt zielig!

Na Bennington zijn we naar de White Mountains gegaan en daarna voor het eerst naar Bear Brook State Park (New Hampshire). Zo hebben we de Amerikaanse Stonehenge gezien in Salem, vergelijkbaar met de hunebedden. Het derde weekend zijn we naar Block Island geweest waar ook mijn zoon en familie plus vrienden waren. ’s Avonds maakten we een mooi kampvuur op het strand. Vervolgens hebben we voor de 2de keer in Cobs Crook Bay State Park gekampeerd. Ook zijn we naar Lubec geweest op uiterste puntje van de USA aan de Oostkust. Lubec maakt ’s ochtends een armetierige en verlaten indruk. We hebben lekker gedineerd in Ierse pub, Cohill’s Inn, waar we nog maar net een plekje hadden, dat hadden we ’s ochtends niet verwacht! Vanuit Lubec hebben we nog een kort interessant uitstapje gemaakt naar Campobello Island (Canada) waar president Roosevelt tot een jaar of 22 heeft gewoond.
Daarna een nachtje in en hotel Bar Harbor om vervolgens door te rijden naar Ogunquit (eerste keer) waar we 3 nachten in een mooi hotel zaten. Er was een prachtige trail langs de Atlantische Oceaan. Opvallend was dat het een druk vakantieoord is met alleen blanke Amerikanen. In Kennebunckport hebben we meegedaan aan een Whale Watch. Een leuke tocht en ik heb 2x een walvis vin gezien.

Terug naar New York. Je komt dan aan rijden over steeds slechter worden wegen en over de Triboro Bridge, met de Skyline van Manhattan. Echt kikken, ook het rijden in Manhattan met al die gele taxi’ s om je heen. In Brooklyn (New York) hebben we bij onze zoon 4 nachten gelogeerd. De vierde was een bonus omdat onze vlucht gecanceld was. Aanvankelijk schrik je en baal je. Dan besluit je het als een bonus te zien en hebben we er een extra leuke dag van gemaakt in New York. Op onze bonus dag zijn we naar het Financial District gegaan, daar waren we al een aantal jaren niet geweest. We liepen door Battery Park, ontworpen door Piet Oudolf, het zag er prachtig uit. De toeristen hadden er geen belangstelling voor. Ze stonden in een enorm lange rij voor een boottochtje over de Hudson langs het Vrijheidsbeeld. Ook zijn we bij het monument van de Twin Towers geweest, dat blijft indrukwekkend, en hebben we de Walvis bezocht. Wat een geweldig architectonisch bolwerk, met marmeren tegels op de vloer, zonder kauwgum! Het nieuwe WTC is prachtig. We hebben gelunsd aan de jachthaven.

Het was onze langste vakantie ooit en het is voorbij gevlogen!

Reinder Vrielink, 24 augustus 2017

Alweer twee jaar met pensioen!

Ik ben al weer twee jaar met pensioen! Jeetje mina wat gaat de tijd snel! Ik hoor nu bij die “ouwe zakken”, alhoewel dat niet zo voelt. Ik zie soms op de markt in Deventer een oud klasgenoot van de lagere school of van de eerste klas van de HBS en dan denk ik “wat zijn die oud geworden!” Ik zie mijzelf immers bijna niet. In mijn hoofd, in mijn denken, is het net alsof ik nog 37 ben. Je bent dan op je top. Je kunt naar achteren en naar voren kijken. Ik kijk meestal naar voren, dat past bij mijn dynamiek. Volgens Marshall Rosenberg (Geweldloze Communicatie) moet het beste nog komen en daar houd ik mij aan vast.

Juli 2015 ben ik met pensioen gegaan. Mijn collega’s hadden een leuke verrassing georganiseerd. Met een leuke vlog en koffie met gebak. Met een select gezelschap zijn we ’s avonds in Deventer uit eten geweest. Het is wel belangrijk dat je er op een leuke manier en op het juiste moment uit stapt. Ik was er wel klaar mee, ik had geen zin in alweer een reorganisatie.

Vervolgens ga je op vakantie en kom je half augustus terug. Niet meer naar je werk. Je krijgt geen mail en telefoon meer. Iedereen die zich in al die jaren met je hebben beziggehouden – collega’s, bazen (zeven bazen in acht jaar!), secretaresses, controllers, collega’s van andere afdelingen, studenten, managers van andere scholen – van de een op de andere dag is dat weg. Alsof je nooit hebt bestaan! Je wordt helemaal teruggeworpen op jezelf. ! Toch een raar gevoel, daar moest ik even aan wennen.

Wat ik fijn vind, aan mijn leven nu, is dat niets meer moet. Ik hoef niet meer om zes uur op, ik hoef niet meer bang te zijn dat er iemand aan mijn poten zit te zagen, ik hoef mij niet meer te bewijzen. Ik kan lekker kalm aan doen. Ik heb een nieuwe rol. Ik ben pensionado, ik ben opa, ik heb meer tijd voor de kleinkinderen en ik ben vrijwilliger.

Het is wel goed dat ik snel twee vrijwilligers baantjes heb gevonden. Zonder die zou ik me vervelen. Proactief zijn is ook na je pensioen belangrijk!

Ik ben medewerker educatie voor het Etty Hillesum Centrum (EHC) in Deventer en docent taal op het AZC te Schalkhaar. Het lesgeven, het werken met groepen, heb ik de laatste jaren in steeds grotere mate gemist. Heerlijk om weer voor (of in) de klas te staan. Dat geeft nieuwe energie.

Etty Hillesum (1914-1943), bekend geworden om haar dagboeken, die ze in haar Amsterdamse periode had geschreven, is waarschijnlijk van honger en uitputting in Auschwitz op 29-jarige leeftijd overleden. Zij was hoogbegaafd en sensitief. Zij staat bekend om haar citaten: “Kennis is macht, maar alleen wijsheid is vrijheid”. Zij wilde niet onderduiken, omdat ze geen uitzondering wilde zijn. Ik heb altijd gedacht dat mijn vader haar misschien wel kende, omdat hij ook in de Geert Grootestraat in Deventer heeft gewoond. Daar hebben ook de ouders van Etty gewoond. Zij studeerde toen al in Amsterdam. Misschien kwam haar vader wel in de kapperszaak van mij opa (Maison Henry).

Bij het EHC heb ik voor het eerst groep 6 basisschoolkinderen gehad. Ze waren erg leergierig en spontaan. De ontwikkeling van nieuwe lessen is mooi werk en geeft voldoening als je ziet dat leerlingen het leuk vinden (zie ook mijn blog “Anders is heel gewoon”). Het Centrum staat aan de vooravond van een verbouwing en doorontwikkeling. Boeiend om mee te maken.

Onverwacht voordeel is ook dat ik nieuwe mensen leer kennen en ook mensen tegen kom die ik 30 jaar geleden voor het laatst gezien heb. “Goh ben jij die en die. Wat leuk!”.

Daarnaast ben ik sinds oktober 2015 als vrijwilliger werkzaam op een AZC als taaldocent. Wie had dat, van een dyslectisch iemand als ik, verwacht! Ik geef aan Asielzoekers die nog geen status hebben (zgn. ‘Pre Pollers’) een introductie in communicatie in het Nederlands. Met veel plezier. Ik heb Syriërs, Eritreeërs (een beetje ingetogen en verlegen), Afghanen, Irakezen en Iraniërs leren kennen als mensen met dezelfde behoeften net zoals jij en ik. Zo is mijn blik verruimd. Ik heb veel geleerd.  En nu heb ik voor het eerst Colombianen, die alleen Spaans spreken en ik niet! Een geweldige ervaring. De vertaal software (zinnen vertalen, met geluid) op mijn iPad brengt soms uitkomst!

Wat ik ook goed heb gevonden is de cursus NT2 van 4 ochtenden die ik heb mogen doen. Ik heb leren altijd leuk gevonden. Een leven lang leren geldt echt voor mij!

Ook ben ik bezig mijn eigen zaak (Paul Revédi Consultancy – Onderwijsadviesbureau en educatieve Uitgeverij) nieuw leven in te blazen. Ik heb een nieuwe website in WordPress gemaakt, responsive en met een blog en ik heb nieuwe visitekaartjes. Het doen van acquisitie gaat mij niet zo goed af. Ik heb nog tijd over en ik kan wel een paar klussen gebruiken.  

Zo blijf je dus wel lekker bezig en midden in de maatschappij staan zonder dat dat van anderen moet. Lekker ontspannen. Ik heb er geen seconde spijt van gehad dat ik na 42 dienstjaren ben gestopt.

Trump zegt klimaatakkoord éénzijdig op. / Not my Presidents Day. #Trump

 

Op 1 juni 2017 zegt Trump het klimaatakkoord van Parijs éénzijdig op.  Het akkoord van Parijs, eind 2015 overeengekomen door 195 landen, is bedoeld om de wereldwijde opwarming ruim beneden de 2 graden te houden. De VS vinden zich door Trumps beslissing terug in het gezelschap van Nicaragua en Syrië, de enige andere landen die niet meedoen met het klimaatakkoord.

Mijn grootste zorg over president Trump komt nu uit: Zijn ontkenning van de klimaatverandering en dat hij niet van plan is internationale afspraken over CO2-reductie te respecteren. Trump beëindigde al de ‘oorlog tegen kolen’ met het terugdraaien van uitstooteisen aan elektriciteitscentrales, en heeft hij regels geschrapt die kolenmijnbouw belemmeren het terugbrengen van banen in de kolenmijnen, het vergroten van de Amerikaanse energie-onafhankelijkheid en verlaging van de regeldruk.

Ik vond het beangstigend dat iemand als Trump (die waarschijnlijk lijdt aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis) Amerikaans president kan zijn. Ik heb behoefte aan respect en vertrouwen. Daarom deed ik afgelopen voorjaarvakantie, op maandag 20 februari 2017 (De traditionele Presidents Day), mee met een anti Trump demonstratie op Park West Ave, de zuidwesthoek van Central Park en Columbus Circle, tegenover het Internationale hotel van Donald Trump. Dat was wel het minste wat ik binnen mijn invloedssfeer op dat moment kon doen om mijn zorgen te uiten. Er hadden zich via Facebook 15.000 mensen aangemeld. Het was een ingetogen betoging. De stemming was goed. “Hey hey, ho, ho, Donald Trump has to go” scandeerden de demonstranten. De politie, goed georganiseerd aanwezig, voorkwam dat er een mars gehouden werd. Daardoor vond ik het een beetje suffe betoging. We stonden maar te staan. Vergelijkbare betogen werden georganiseerd in ongeveer 28 steden zoals Los Angeles, Chicago, Michigan enz.

Trump deed de aankondiging van de terugtrekking uit het klimaatakkoord op ongekend harde toon. ‘We worden genaaid, ze zijn bezig ons kapot te maken. Ik ben niet gekozen om Parijs te helpen, ik ben gekozen om Pittsburgh te helpen’. De manier waarop Trump omgaat met de rest van de wereld is zielig te noemen. Trump zegt dat de VS niet meer de grootste vervuiler is, dat is China. Dat blijkt ook niet te kloppen als je kijkt naar de vervuiling per inwoner, dan draagt een Amerikaan vier keer zoveel bij aan de vervuiling als een Chinees.”

En nu? Amerikaanse producten boycotten? Welke zijn dat? Mac Donalds? Amerikaanse auto’s? Amerikaanse vliegmaatschappijen als Delta? Zo wie zo niet meer naar de USA gaan? Dan vraag je wel veel van mij (dilemma). Ik heb net geboekt. Ik wil mijn familie zien en spreken met Amerikanen. Ik vind het overigens een verrassend leuk land. Gelukkig is slechts 25% van de kiezers voor Trump. Nu nog vraag ik mij af? Ik stel voor om geen Amerikaanse auto’s meer te kopen als een begin.

Reinder Vrielink, 25 februari 2017 / 2 juni 2017

© foto’s: Reinder Vrielink

 

Anders is heel gewoon

“Anders is heel gewoon” Didactische achtergrond bij de introductie les van de nieuwe lesserie over verschillen tussen mensen.

Samen met drie andere collega vrijwillige educatie medewerkers van het Etty Hillesum Centrum te Deventer ben ik (als vrijwilliger) betrokken geweest bij het ontwikkelen van een nieuwe lesserie over verschillen tussen mensen. “Beter samenleven” is het sub motto van het centrum en binnen dat kader hebben we een lesserie ontwikkeld voor basisschoolleerlingen groep 5 en 6 met als doel dat leerlingen zich bewust worden van verschillen tussen mensen. De leerling krijgt gereedschap, waarmee ze een eigen mening en houding ontwikkelt en oefent.

Mijn rol was het letten op de didaktiek en het proces. Het didactische model1 – OE2R – was het onderwijskundige uitgangspunt samen met aandacht voor bewegen.

De eerste les vindt plaats in het Etty Hillesum Centrum. In die les gaan de leerlingen aan de gang met de begrippen ‘Gewoon’ en ‘Anders’. Ze onderzoeken en ervaren dat iedereen ‘anders’ is, en dat daarin iedereen zijn eigen waarde heeft. Na een speelse opening (cross the line) volgen er 5 opdrachten van 10 minuten die de leerlingen in groepjes uitvoeren. De titels van de opdrachten zijn: Hoe ga ik om met andere leerlingen; Zelfportret; Gewoon of Vreemd; Nieuwe klasgenoten; Naamdicht. Ter afsluiting vertelt uit elk groep een leerling iets over de opdracht en draagt een bouwsteen bij aan een rebus. Deze vormt de woorden  “Anders is heel gewoon“.

Daarna volgen er twee muzieklessen op school rond hetzelfde thema. De leerlingen reageren in groepsverband op muziek, spel en beweging. Zingen, rappen, improviseren, je eigen en elkaars stem ervaren, concentratieoefeningen, ritme- en maatspelen, fantasie en beleving zijn de bouwstenen van de twee lessen. Zij stimuleren het plezier in het `met elkaar het verschil maken`.

Het didactische model1: OE2R

 Oriëntatie: Het doel wordt verhelderd, er wordt een beeld gegeven van het de eindresultaat en voorkennis wordt geactiveerd

Exploratie: De leerling gaat aan de slag. De leerling leert door het zelf te ervaren.

Evaluatie: Korte nabespreking per opdracht. De leerling wordt uitgedaagd de nieuwe kennis te gebruiken.

Reflectie: Het wordt de leerling duidelijk hoe de aangeleerde kennis en vaardigheden kan worden gebruikt in nieuwe situaties.

Betere leerprestaties door bewegen in de les2.

Dat bewegen belangrijk is blijkt uit een driejarig onderzoek van het Universitair Medisch Centrum Groningen en de Rijksuniversiteit in die stad. Leerlingen die op de basisschool les krijgen terwijl ze daarbij bewegen, kunnen beter rekenen en spellen. Zij liggen na twee jaar vijf maanden voor op hun leeftijdsgenootjes die tijdens de taal- en rekenlessen in de schoolbankjes blijven zitten. Ook blijft het gewicht van de springende leerlingen gelijk, terwijl de zittende leerlingen zwaarder worden

Na de speelse opening vol beweging wordt het doel van de les geformuleerd (Oriëntatie). Daarna volgen er opdrachten waarbij na 10 minuten een bel gaat en de leerlingen wisselen. Per opdracht krijgt de leerling instructie en gaat actief aan de slag (Exploratie). Aan het einde van elke opdracht wordt de leerling uitgedaagd de nieuw aangeleerde kennis te gebruiken in een volgende opdracht (Evaluatie). Tenslotte is er een rebus als afsluiting waarbij getoetst wordt of het doel is gehaald (Reflectie).

De leerlingen vonden het een leuke les. In de twee volgende muzieklessen wordt steeds een koppeling gemaakt met de verworven kennis uit de introductie les.

  1. Bolhuis E, Hoorn H en Veldhuis T (2003) Kennis als Gereedschap Activerend leren. VMBO-Serie Wisselwerk nr. 6. Garant Antwerpen-Apeldoorn.
  2. PO-raad (2015) Betere leerprestaties door bewegen in de les. https://www.poraad.nl/nieuws-en-achtergronden/betere-leerprestaties-door-bewegen-in-de-les

Anders is gewoon

Anders is geoon

Zie ook: www.facebook.com/ettyhillesumc

 

Reinder Vrielink

Meivakantie

Ik heb op Koningsdag samen met mijn vrouw de NS-wandeling van Oosterbeek naar Arnhem gelopen. Dit ter voorbereiding op onze wandelvakantie in Portugal, de 2de week van mei. Een mooie wandeling, vooral de eerste negen kilometer over de Hemelse berg. Mijn vrouw had op de basisschool over Heveadorp geleerd, waar later de Vredestein banden gemaakt werden. Met prachtige in Engelse stijl opgetrokken arbeiderswoningen. Ik had er nog nooit van gehoord! We zijn wel van hetzelfde bouwjaar.

Veel scholen hebben nu twee weken meivakantie. Voor werkende ouders met schoolgaande kinderen is dat altijd weer lastig om extra opvang te regelen. Ik ben dat begrip ‘vakantie’ helemaal kwijt nu ik al bijna twee jaar met pensioen ben. Toen ik nog in het onderwijs werkte had je bijna om de zes weken een week vrij. Herfstvakantie, kerstvakantie, voorjaarvakantie, meivakantie, zomervakantie. Je leefde er in mee, er naar toe, je spanningsboog was erop afgesteld. De maand mei met al zijn vrije dagen was vaak een lastige. De regelmaat viel weg. Ik heb van mijn onderwijsbaan genoten, het was fijn dat ik thuis was als de kinderen vrij hadden. Nu ben ik dat dus kwijt en ik mis het niet eens. Wat wel fijn is dat je buiten de schoolvakanties om met vakantie kunt gaan. Dat scheelt veel geld.

Mensen uit mijn kennissenkring die niet in het onderwijs werkten waren weleens jaloers. 60 vrije dagen en een lesuur van 50 minuten! Waar in het bedrijfsleven vind je dat. Toen ik begon gaf ik 32 uren les, later werd dat 25 en met een paar taakuren soms minder (nu normjaarbeleid). Wat steeds vergeten wordt met de discussie over aantal vrije weken is de werkweek, de schoolfeesten, de ouderavonden, enz. Ook is  het leraarschap een fysiek en emotioneel zwaar beroep is. Je moet je voor elke les steeds weer opladen. Je kunt nooit verslappen. Wat je op de been houdt is liefde voor het vak. De leerlingen leuk vinden, regisseur zijn, toneelspeler, coach, politieagent en veel meer. Als je ze weet te raken, ze weet te inspireren, geeft dat een kick. Wat ik ook fijn vond is dat jezelf kunt bepalen wanneer je nakijkt en lessen voorbereidt. Een mooi beroep dus, met veel vrijheid. Zijn docenten zelf trots op hun vak, op hun baan en stralen ze dat ook uit?

Wat ik ook vermoeiend vond was iedere keer de politieke discussie en nieuwe wetgeving. Vmbo en Basisvorming zijn mislukt. Dat heeft wat uurtjes vergaderen gekost! Dan heb ik het maar niet over Passend Onderwijs. Nu lees ik in de krant over twee nieuwe vakken: burgerschap en digitale geletterdheid & techniek. Dat & techniek wie verzint dat! Ik word daar zo moe van.

Ik deed deze week boodschappen in een supermarkt en in het kratje bier ontbraken 7 flesjes. Ook in het magazijn waren ze niet meer. Ik moest maar 7 flesjes minder afreken. Zo meld ik dat aan het kassameisje. Hoeveel flesjes zitten er in een kratje vroeg ze. Ik zei 24 en nu dus min 7. Hoeveel is dat? 24-7 dat was al erg moeilijk voor haar! Niet te geloven.

Ik heb respect voor de mensen die in het onderwijs werken. Er wordt zoveel meer gevraagd en verwacht. Ik ga dus ook niet roepen dat alles vroeger beter was. In tegendeel. Aandacht voor nieuwe vaardigheden mag echter niet ten koste gaan van andere basisvaardigheden zoals rekenen. Je mag ook niet vergeten dat we thuis ook veel leren. Van alle games, van het mobieltje, van elkaar. Je leert echt niet alleen op school. Zo heb ik mij deze week WordPress aangeleerd en daarin mijn nieuwebedrijfswebsite gemaakt.

Nu loop ik mij toch weer een beetje op te winden in mijn “meivakantie”. Die had ik toch niet meer?

Reinder Vrielink