Johan Neeskens (Johannes Jacobus, Heemstede, 15 september 1951) zag ik gisteren (14 november 2017) in de wereld draait door (DWDD), bij de presentatie van een mooi (foto) boek over hem, geschreven door Jaap Visser. Aan tafel zaten naast de presentator (Matthijs van Nieuwkerk) ook Sjaak Swart, Arnold Muhren en Jan Mulder. De wallen onder de ogen van Johan zijn opvallend. Hij werd vaak ondergewaardeerd. Als een tank op het middenveld, in de schaduw van en als steun voor Johan Cruijff. Dat hij door Sjaak Swart (mister Ajax) werd opgevangen was nieuw voor mij. Hij stond bekend om zijn hardheid, zijn ‘jagen op de bal’ en zijn hoge incasseringsvermogen. Jan Mulder benadrukte dat hij ook gewoon heel goed kon voetballen, met een schitterende passing en techniek, een weergaloze man.

Tijdens dat WK in 1974 heb ik Johan in vier wedstrijden gezien. Met mijn broer reisden we met een tentje het Nederlands elftal achter na in de eerste poule ronde (drie wedstrijden). In Hannover, tijdens de eerste wedstijd tegen Uruguay die we met 2-0 wonnen, zaten we op de tribune en hoorden de verrassende opstelling. Jan Jongbloed op goal, Wim Rijsbergen achterin, Johnny Rep rechtsbuiten. Wat mij ook bij is gebleven zijn de penalty’s die hij nam. Keihard recht door het midden onder de lat. Na de met 4-1 gewonnen wedstrijd van Bulgarije in Dortmund, kocht ik drie kaarten voor de halve finale. Zo optimistisch was ik. En het kwam uit, we moesten tegen Brazilië.

Volgens Johan was dat zijn meest intens beleefde interland, die ik dus als supporter heb meegemaakt. De halve finale in 1974 in Dortmund tegen Brazilië. Een bikkelharde wedstrijd, van twee kanten, waarin Johan vlak voor tijd grof werd onderuit geschopt door Luis Pereira, die daarvoor een rode kaart kreeg. Met een geweldige sliding maakt Johan de 1-0. Ik stond achter het doel, waarin hij scoorde, samen met mijn 2 jongere broers en wij gingen helemaal uit ons dak. Later maakte Johan Cruijff uit een voorzet van Ruud Krol de 2-0. Wat een ontlading wat een sfeer. Over de finale wil ik het niet meer hebben.

Hij heeft 49 interlands gespeeld waarin hij 17 doelpunten maakte. Met Ajax werd hij 3x landskampioen en won hij 3x de Europacup 1. Met het Nederlands elftal werd hij 2x 2de op het WK (1974 en 1978). Daarnaast won hij nog vele andere prijzen ook met Barcelona.
Inmiddels woont hij al jaren in Zwitserland en komt hij niet meer bij Ajax nadat hij ca 20 jaar geleden door een suppoost geweigerd werd omdat hij niet over een juiste kaart beschikte. Hij was in de Arena om als assistent van bondscoach Guus Hiddink spelers van Ajax te bekijken. Na afloop wilde Johan enkele internationals spreken, maar hij werd niet toegelaten door een steward omdat hij niet over de juiste toegangskaart beschikte. Sjaak Swart bemiddelde, maar zonder resultaat. Op het moment dat Michael van Praag langsloopt lijkt de situatie voorbij, maar de voorzitter van Ajax stelt zich formeel op. Sjakie Swart werd boos en zei: “Maar Michael, we gaan hier toch niet moeilijk doen over Johan Neeskens“? Van Praag dacht even na en zei: “Ik zal eens kijken of er toch iets te regelen valt“. Johan Neeskens was er toen al klaar mee. Ik heb gezegd: “laat maar zitten, ik kom hier nooit meer“, en sindsdien is hij niet meer in de Arena geweest bij wedstrijden van Ajax.

DWDD vind ik een leuk programma waar ik graag naar kijk. Dat komt door de stijl van interviewen van Matthijs van Nieuwkerk (waar hij grof voor wordt betaald, viereneenhalve ton per jaar!), de actualiteit en de muziek. Ook nu weer. Vlak voor de finale van het WK in 1974 vroeg iemand van het radioprogramma “Langs de lijn” aan de spelers welk plaatje ze voor hem mochten draaien. Johan koos voor “The way we were” van Barbara Streisand, nu prachtig gezongen door Fay Claassen.