Ik ben net terug van een week in New York (NY). Samen met mijn vrouw hebben we onze zoon, schoondochter en twee kleinkinderen bezocht. We hebben veel gedaan, zoals traditioneel het Metropolitan Museum of Art, de Zoo in Central Park, de MoMa (The Museum of Modern Art Manhattan) met een speciale tentoonstelling over David Hockney, en in China Town hebben we het Chinees Museum bezocht. Op vrijdagavond zijn we naar de Carole King Musical in het Stephen Sondheim Theatre geweest. Erg mooi! Ik geniet zo wie zo van NY, de 24 uurs economie, de sirenes, de gele taxi’s, de Metro, de drukte, het geeft mij echt energie. Dat had ik ook nodig. Ik was herstellende van de griep. Mijn vrouw had ik blijkbaar aangestoken want ook zij lag een dag in bed. Ook heb ik ’s avonds op TV veel van de Olympische spelen gezien, iets wat de Amerikanen ook leuk vinden. Lang stonden wij vierde en zij vijfde in het medailleklassement. Het eindigde andersom, Nederland heeft het uitstekend gedaan.

Net als een jaar geleden was maandag 19 februari Presidents Day. Not my president, schreef ik in mijn blog. We zijn nu een jaar verder en hij zit er nog steeds! We beleefden (beleven) de klucht omtrent de Russische inmenging, de inreisverboden (er staat nog geen muur aan de Mexicaanse grens), er waren ontslagen aan de lopende band, een groot deel van het klimaatbeleid van Barack Obama is teruggedraaid, de nieuwe zorgwet die Obama care moest vervangen is ingetrokken, de speciale gevangenis Guantánamo Bay op Cuba blijft. Obama wilde deze gevangenis sluiten iets wat hem bijna was gelukt. Het lijkt wel of veel tijd en energie gestopt wordt om alles wat Obama voor elkaar heeft gekregen terug te draaien. Een jaar Trump met vele leugens, ontslagen, rare uitspraken enz. Ik haal mijn schouders erover op en dat baart mij zorgen. Went het echt?

En juist in deze week de zoveelste tenenkrommende uitspraak na een schietpartij op een middelbare school in de Amerikaanse staat Florida (14 februari 2018) waarbij zeker zeventien doden zijn gevallen. De schutter was een ex-leerling die in het verleden van school is gestuurd. Hij gaf zich zonder verzet over aan de politie. De schietpartij vond plaats op de Marjory Stoneman Douglas High School in de stad Parkland. Het is de dodelijkste schietpartij ooit op een Amerikaanse middelbare school. Schietpartijen op scholen komen geregeld voor in de VS. Sinds 1 januari werd al op 17 scholen geschoten, volgens actiegroep Everytown for Gun Safety.

Na de moord partij in Florida blaakte Trump dat de leraren bewapend moeten worden. De Amerikaanse president staat open voor het idee om de schietpartijen op school tegen te gaan met meer wapens. Hij denkt er bijvoorbeeld over na om de leraren te bewapenen of om wapens in brandkasten te leggen. “We gaan dat zeer aandachtig bestuderen”, zei Trump daarover in het Witte Huis. „Als je een leraar hebt, die bekend is met wapens, zou dat een aanval heel snel kunnen beëindigen”, aldus Trump tijdens een gesprek in het Witte Huis met studenten, leraren en ouders, onder wie vertegenwoordigers van de Marjory Stoneman Douglas High School in Parkland. De president gaf ook meteen toe dat het plan controversieel is. „We gaan er heel goed naar kijken. Veel mensen zullen er tegen zijn en ik denk dat ook veel mensen het een goed idee zullen vinden.”

Volgens Trump kan het bewapenen van leraren ertoe bijdragen dat schietincidenten op scholen voorkomen worden. Ook de wapenlobby verenigd in de NRA is hiervan voorstander. Maar nu blijkt dat de schoolagent niet optrad, is het nog maar de vraag of gewapende leraren bij een nieuwe schietpartij wel zullen optreden. ‘Als je een leraar hebt die bekend is met wapens, zou dat een aanval heel snel kunnen beëindigen’, aldus Trump.

Bij het horen en zien van dit alles op TV raak ik geïrriteerd. Pak de wapenindustrie aan, voorkom dat Jan en alleman wapens kunnen kopen, verbied automatische wapens, denk ik dan. Het is te bizar om deze man serieus te nemen. Hoe lang blijven we opgezadeld met deze narcistische president!

Ondanks Trump heb ik toch weer een week genoten in New York. Fijne gesprekken gevoerd met mijn zoon en schoondochter. Lekker een week opgetrokken met mijn twee Amerikaanse kleinkinderen, een kleinzoon van bijna vijf (You have improved you’re English Opa) en een kleindochter van achtenhalf. Helaas, het vliegt voorbij.